15 Nisan 2013 Pazartesi

Kadın..

Bu akşam biraz erken geldim eve.. Annecim ve babacımla yemek yedim.. ayaklarımı uzatmadan önce bilgisayarın başına geçip biraz gezinmek istedim..

Facebook'ta gezinirken bir arkadaşımın sayfasında gördüm bu resmi;

Kadın demek; anne demek, can demek, can veren demek.. Kadın demek; hayat demek.. Her yaşayışımda, her görüşümde her hissedişimde gözlerim doluyor. Evet gülmek gülümsemek bi yere kadar ama bazen olanlara can dayanmıyor. Yaşayan mı daha iyi bilir yoksa bütün kadınlar anlar mı acaba kadınların halinden?
Bundan yaklaşık 2 buçuk ay önce KanalD'de yayınlanan doktorum programına bir kadın bağlandı. O günkü konu neydi hatırlamıyorum ama kadının söyledikleri hala kelimesi kelimesine aklımda..
Kadın evli; 2 çocuğu var ve şiddet görüyor. Arayanlar genelde hasta, hastalıklarına çare arayan insanlar ama bu kadın yaralı; ve yarasına çare bulmaya çalışıyor, o da kendi derdini anlatıyor. Sesi o kadar tanıdık ki..Korkmuş, korkusundan ne yapacağını bilmeyen kadın sesi.. "Ben kocamdan ayrılmak istiyorum ama gidecek yerim yok; çocuklarım var ayrılmak istediğimi söylesem beni öldürür çocuklarım anasız kalır diye korkuyorum. Artık dayak yemek istemiyorum, canım yansın, çocuklarımın canı yansın istemiyorum; nolur bana yardım edin.." dedi kadın.. Gözlerimden iki damla yaş süzüldü, ne çok kadın görüyor bu zulmü; ne çok kadın canım deyip sığındığı erkeğinin kanatlarının altında uçarken yere çakılıyor ansızın, ne çok kadın ağlıyor sessizce.. Keşke daha fazlası gelebilse elimizden; biz acılarına ortak oluyoruz sadece onlarsa acı çekiyorlar; acımasızca el kaldıran erkekleri tarafından..

Resmi gördüm canım yandı, neden kadınlar bunları yaşıyor, neden "bazı" erkekler kadınlarını kimsesiz sanıyor da "ben ne yaparsam yapayım nasılsa bana muhtaç" düşüncesiyle hareket ediyor. Neden benim kadınım acı çekiyor?

Canım yandı, canımız yandı, daha kaçımızın canı yanacak?...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder