17 Nisan 2013 Çarşamba

Hayatın neşesi kaybetme neşeni..

Kimi zaman ayağımız takılır, takıldığı an bakarız ki birileri bizi kaldırmak yerine üstümüze basıp kalkmamıza engel olur. Herşeyin farkındayızdır ama farkında değil gibi, anlamamış gibi ya da öyle olmadığını varsayarmış gibi davranırız. Çünkü bize göre değildir düşenin üstüne basmak bizim ayağı takılana yapabileceğimiz şey gücümüz yettiğince onu kaldırmak hiç olmadı mı gücümüz mü yetmiyor o zaman onun yanına inip onun moralini yükseltmek olur bizim aklımıza gelmez ki üstüne basmak kıyamayız ki.. Canım sıkıldı bugün biraz, aslında son ana kadar herşey yolundaydı ya da öyle görünüyordu ama sonra birden fırtına çıktı sanki herşey tepetaklak oldu.. Neden bu dengesizlik biz mi çok hayalperestiz yoksa üstümüze basıp basmamış gibi yapanlar mı çok uyanık. Her daim gülümsemeye çalışırken ve elimizde böyle bir gücün olduğunu bilirken neden gülümsemelere gölge düşürür ki insan, ufacık şeylere mutlu olanlardan.. Çalışmayı bu denli severken neden sevdiğimiz şeylerden uzaklaştırırlar bizi arkadaş, neden insanı şevklendirmek varken şevkini, öğrenme hevesini kırarlar ki? Anlamıyorum şu değişik, bizim gibi olmayan insanları.. Bizim gibi değil sanırım o yüzden.. Neyse onlar da iyiki varlar o zaman; onlar olmasalardı biz kendimizin değerini bilemezdik ki..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder